|
میشود شعر نوشت
وقت پرواز کبوتر بچه و تماشایی احساسی را لای یک دفتر نقاشی کاشت! پشت این پنجره ها زندگی آرام است و درختی متمول به هوا می نازد و چنان شاخ به آغوش کبوتر داده که دل پنجره هم می لرزد. و خدا آنجا هست نه، در این شهر که طاعونی شد نه، در این مزرعه بی گندم و الفبای مصیبت زده این مردم! به گمانم دل من هم به گدایی رفته پای مرقد آبی ... یا سبز؟ تا خدا را به وصاتت پای رویای کسی بنشانند که ملخ ها آخرین دانه شعرش بردند. + نوشته شده توسط سمیه رامش در چهارشنبه نوزدهم دی 1386 و ساعت
12:40 |
خوشبختی
درختان بدون آسمان خوشبخت تر از درختانند چرا برای هیزم شکن سایه باید بود؟ ................
روزگار شب سیاهتر از بختم نیست وقتی حسرت تو در امتداد لحظه هایم چشمک میزند! ..............
خواب چشمانم را به یادگار بپذیر و بعد این شاهد جهانی باش که آفریدگارش منم. + نوشته شده توسط سمیه رامش در سه شنبه دهم مهر 1386 و ساعت
10:10 |
زندگی حس عجیبی ست که یک مرغ مهاجر دارد.
۱۲ سنبله نزدیک نزدیک است و با آمدنش یادم از تولد
دختری در ۲۱ سال قبل می آید او که حالا شبیه من
است و اما...
کودکی ام چه بی محدوده مرد و خالی از انگشت و ستاره ۱۰- ۱۵ تا.... حالا سالگی هایم و بیچاره از آیینه میشرمند چشم هایم وقتی سنبله را برای بودن سند میشمارم. + نوشته شده توسط سمیه رامش در شنبه دهم شهریور 1386 و ساعت
11:21 |
خودم را گپ میدهم
و باز تو (شفافی). مرا گریه کرده ای انگار برای جاری شدن در فصول سیاه! مثل دانه جاروها در دستهایم پنهان در دستهایم رسوا باد صدای خواهش مرا تا کجا خواهد برد؟ وقتی صدای من تا (من) نمی رسد. گوش تمام سلول هایم آلوده ست اعتیاد از جنس تو و بندها، دیوارها ، فریادها.... حقیقتی ست شبیه اینکه (خودم را گپ داده ام) برای دروغ، رسیدن به تو!. + نوشته شده توسط سمیه رامش در سه شنبه بیست و ششم تیر 1386 و ساعت
7:24 |
love like death
.. changes every thing
فردا پنچ سرطان است با اینکه من برای این
روز نام خاصی ندارم اما از داشتنش خوشحالم!
برای جهانی که بامن بیدار میشود چشمانم همیشه عاشق! اما تو بگو چقدر میشود مرتب زیبا ماند؟؟
... و در آخر تشکر میکنم از دوستانی که همواره با ما بودند و به امید فرداهای بهتر و سالهایی که شاید ... + نوشته شده توسط سمیه رامش در دوشنبه چهارم تیر 1386 و ساعت
15:21 |
( مادر روزت گرامی باد ) و حالا یک شعر تقدیم به .......
آن روز باتو از مسیر درختان سرو تا انزوای پر هیاهوی عاشقی آن روز میان انبوهی تنت من بودم و صد آرزوی گنگ من بودم و صد کهکشان حضور تو از شدت نگاه تو لبریز میشدم با خواهشی شبیه یک گناه! آن روز مسخ شده دیوانگی های حادثه از جرعه جرعه تبت خلق می شدند. . . . امروز هم میان انبوهی تنت جانی مسافر است هر چند مسیر ما درختان سرو نیست! تنها متروکه خیال من همراه یک سوال آیا دوباره در تو من زاده میشوم؟ + نوشته شده توسط سمیه رامش در چهارشنبه بیست و سوم خرداد 1386 و ساعت
11:31 |
سلام به همه دوستان !!
این بار یک دوبیتی و یک شپید ....اما دوست دارم با نظراتتون منو راهنمایی کنید . درضمن تشکر از همه شما که هستید * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
تو مضمون غزل کافی همین است همیشه بی مثل کافی همین است تمام لحظه هایم سرد و خالی تویی ماه حمل کافی همین است. * * * * * * * * * * * * * * * * * *
کاش می دیدمت نه آن طور که میکشیدمت! حالا آنقدر کشیده ام ترا که رنگ از من نمیرود و این پوشش غریب شبیه نگاه توست. اگرچه زود نیست برای دیر شدن با کمی تکامل هم... تو هیچ وقت کبریت نمیخری! و من اندیشه ام را در شهری که آبستن معشوق است به حراج میگذارم!.
+ نوشته شده توسط سمیه رامش در چهارشنبه نهم خرداد 1386 و ساعت
12:26 |
می خواهم لبانت را با بوسه دفن کنم تا لبانم امباق نداشته باشند.!
+ نوشته شده توسط سمیه رامش در پنجشنبه بیستم اردیبهشت 1386 و ساعت
12:19 |
برای مردمی که بوی غم
می دهند
استشمام عطر بیهودگی ست.
من دعوتی به صرف موسیقی .... تمام قبرستانهای دنیا روی سرم دعای دستهای گرسنه! . . . راستی دیشب رییس جمهور گفت: (به فجیح ترین مرگ هدیه میدهند.) + نوشته شده توسط سمیه رامش در یکشنبه نهم اردیبهشت 1386 و ساعت
8:30 |
. . . همه در خود می لولند! و این جنبش راه به فردا نخواهد برد. خورشید آبی مهتاب را به انزوا برده ! و این روز مردابی ست برای تنفس... از چه پشت به لجنزار ؟ ؟ ؟ این تصویر اگر چه شکسته شکسته اما پیوندی ست از من تو ما نه شاید دور زیستن را در آن تجربه خواهیم کرد؟!. + نوشته شده توسط سمیه رامش در سه شنبه چهاردهم فروردین 1386 و ساعت
9:50 |
|
آهنگ وب لاگ
|
