|
سلام خدمت تمام دوستان. منتظر نظراتتان هستم......... شب کوچه را فرا گرفته است. ...میان تمام اندوه های سرد بی انتها کسی داد می شود و از حلقوم سگ های کوچه گرد پارس! از دهان سگی دهان سگی دیگر........ کوچه پر از صدا/ جنجره و اینجا درون یک اتاق کسی از سکوت می میرد! + نوشته شده توسط سمیه رامش در سه شنبه پنجم آبان 1388 و ساعت
12:26 |
یک دو بیتی دیگر
باران زده بود و کوچه ها گل شده بود وای آمدنت باز چه مشکل شده بود با هر قدمت دلم چنان می لرزید سر تا به قدم تمام من دل شده بود
یک ۱۲ سنبله دیگر امد. و یک سال دیگر روی شانه هایم سنگینی میکند. کاش میشد از تمام این سنگینی ها شانه خالی کرد و سبک شد. چرا که در این رزوها یی که بر ما تحمیل میشود . هیچ حسی برای تولد نیست و من هر بار که به تولد میرسم بیشتر مردن را به تجربه می نشینم...... + نوشته شده توسط سمیه رامش در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388 و ساعت
12:51 |
سلام بر تمام دوستان .
نه یار و وعده دیدار بر جا نه یاد لحظه های پار بر جا از آن دنیای عاشق پیشگی ها نمانده دود یک سیگار برجا!؟ منتظر نظرات شما دوستان می مانم. + نوشته شده توسط سمیه رامش در چهارشنبه نهم اردیبهشت 1388 و ساعت
11:54 |
اول سلام خدمت تمام دوستان.
دوم اینکه روز عاشقان را برای تمام عاشقان حتی کسانی که برای یک لحظه هم که شده این احساس را تجربه کرده اند.تبریک و مبارک باد میگویم و اما امروز به جای شعر نوشتن می خواهم به پاس تما عاشقانه ها شما عزیزان فقط بنویسید : + نوشته شده توسط سمیه رامش در شنبه بیست و ششم بهمن 1387 و ساعت
11:21 |
درود بر تمام دوستان! با امید اینکه همگی خوب باشید و حال و هوای سبز و گوارایی برای شعر خواندن داشته باشید؛ یک شعر برایتان میگذارم . و منتظر نظراتتان هستم. * * * * * * * * * * * * * * * * * هر روز تو در من / جا می مانی هر شب من ادامه خودم را درخواب های تو می بینم خوابی که چشم های ما با ترس میچیند می چیند... تا تکامل خاکستری فرداهای دور! و من هی خودم را به راه می آورم وتو هی راه می شوی وتکه تکه های مرا در رد پاهایم درخود تماشا می کنی! + نوشته شده توسط سمیه رامش در سه شنبه بیست و ششم آذر 1387 و ساعت
21:57 |
باسلام دوشعر از شعر های قدیمی را که در دفتر " کمی برای خودم" جای گرفته اینجا آوردم. امیدواریم بخوانید ونظر بدهید.
سکوت
اگر خاک این وجود را به آب بسپارم ودلم را به سنگ فقط چشمانم می مانند و حادثه هایی خاموشی ولی من چشمانم را به آب میسپارم تا روشنی را ببینم دلم را به سنگ وجودم را از آهن تا غوغای این همه سکوت را بشکنم **************
یک پنجره به من بده ازآسمانی که سهم" من" است مدادی تاخودم را رسم کنم ، شبیه خودم! شبیه خودم اینجا کسی میمیرد. تا کمی آنطرف تر ،که بیاییم زندانی آسمانی شویم " امید پروزا ممنوع" یک سهم " ما" نیست چرخشی بر مدار صفر ورسیدنی ا زجنس عبور.... "یک" پنجره آُسمان نداشت "من" خودم را.
***********
+ نوشته شده توسط سمیه رامش در دوشنبه بیستم آبان 1387 و ساعت
21:24 |
 
درود برهمه عزیزان در هرجایی از این هستی!
برخی از دوستان از انتشار نخستین دفتر شعر من آگهی دارند وقبلا این کمترین را در پیام هایی نواخته اند که از همه سپاسگزارم . آنچه میخوانید معرفی این مجموعه است ،به قلم آقای نقیب آروین (بادغیسی ). منتظر نظرات شما هستم. ***************************************** 'کمی برای خودم'  شعر های بخش اول: این مجموعه هشتاد و هفت برگی، بیشتر در قالب های بی وزن است و در بخش دوم کتاب، غزل، رباعی و دوبیتی های شاعر نیز جای گرفته است. شاید به تبع زمینه هایی که برای به رسمیت پذیری زنان در دوره پس از طالبان در افغانستان ایجاد شد، زنان از جمله در آثار ادبی به بروز بیشتر زنانگی و فردیت جنسی خود می پردازند. شعرهای نسلی از شاعران جوان زن در این سالها، با دغدغه های زنانه توام است. مجموعه "کمی برای خودم" به تمامی، فردیت شاعر زن را دربر دارد و در بیان دغدغه های خود نیز توانسته از کلی گویی های مرسوم احتراز کند و تجربه های فردی خود را به شعر بدل کند. شاید سمیه رامش از نسلی تازه برآمده است که از اثرگذاری فروغ فرخزاد به عنوان تنها پیام آور عصیان زنانه در شعر، گذر کرده اند و چه از نظر زبانی و چه از نظر فرم و محتوی، ویژگی فردی خود را حفظ کرده اند. دایره واژگان در این شعرها، محدود نیست و شعرها به صورت کل در آزادی بیشتری و بدون اثرگذاری مستقیم شاعران زن شکل یافته اند. تهران مهاجر نویسنده های پناهنده افغان در ایران، به دلیل همزبانی و ارتباط با فضای فرهنگی هم ریشه، از زمینه های تجربی بهتری در مقایسه با دیگر کشورهای میزبان مهاجران افغان برخوردار بوده اند و از جهت توانایی ها و دانش ادبی، حتی نسل کمسال تر و جوان مهاجر، در برگشت به کشورشان، با قدرت بیشتری در زمینه های ادبی ظاهر شده اند.سمیه رامش که خود متولد تهران است، سالها در ایران مهاجر بوده و در این کشور با ادبیات و تحولات ادبی معاصر آشنا شده است. هرچند این نسل مهاجر از رهگذر تفاوت هایی که در گویش های دو کشور پارسیگوی وجود دارد، طبیعتا برگویش و نحوه کاربرد زبان پارسی در کشور میزبان تسلط دارند، اما این مساله کمتر توانسته آنها را از فضای اجتماعی و ادبی کشور خودشان به دور نگهدارد..... این مطلب روی سایت بخش فارسی بی بی سی به صورت کامل وجود دارد.
+ نوشته شده توسط سمیه رامش در دوشنبه بیست و دوم مهر 1387 و ساعت
15:19 |
میشود شعر نوشت
وقت پرواز کبوتر بچه و تماشایی احساسی را لای یک دفتر نقاشی کاشت! پشت این پنجره ها زندگی آرام است و درختی متمول به هوا می نازد و چنان شاخ به آغوش کبوتر داده که دل پنجره هم می لرزد. و خدا آنجا هست نه، در این شهر که طاعونی شد نه، در این مزرعه بی گندم و الفبای مصیبت زده این مردم! به گمانم دل من هم به گدایی رفته پای مرقد آبی ... یا سبز؟ تا خدا را به وصاتت پای رویای کسی بنشانند که ملخ ها آخرین دانه شعرش بردند. + نوشته شده توسط سمیه رامش در چهارشنبه نوزدهم دی 1386 و ساعت
12:40 |
خوشبختی
درختان بدون آسمان خوشبخت تر از درختانند چرا برای هیزم شکن سایه باید بود؟ ................
روزگار شب سیاهتر از بختم نیست وقتی حسرت تو در امتداد لحظه هایم چشمک میزند! ..............
خواب چشمانم را به یادگار بپذیر و بعد این شاهد جهانی باش که آفریدگارش منم. + نوشته شده توسط سمیه رامش در سه شنبه دهم مهر 1386 و ساعت
10:10 |
زندگی حس عجیبی ست که یک مرغ مهاجر دارد.
۱۲ سنبله نزدیک نزدیک است و با آمدنش یادم از تولد
دختری در ۲۱ سال قبل می آید او که حالا شبیه من
است و اما...
کودکی ام چه بی محدوده مرد و خالی از انگشت و ستاره ۱۰- ۱۵ تا.... حالا سالگی هایم و بیچاره از آیینه میشرمند چشم هایم وقتی سنبله را برای بودن سند میشمارم. + نوشته شده توسط سمیه رامش در شنبه دهم شهریور 1386 و ساعت
11:21 |
|
آهنگ وب لاگ
|
